39 en weer alleen: 'Elke dag dat ik niets van hem hoor, maakt het definitiever'

In dit artikel:

Isabel (39) staat plots alleen na zestien jaar samenwonen: een gedeelde hypotheek, een gezamenlijke rekening en een vaste vriendengroep — en toch vertrekt haar vriend opeens op een gewone dinsdagavond. Thuis op de bank met kamillethee en chocolade ziet ze beelden van een televisieserie en wordt door een herinnering overvallen: de laatste echte intimiteit met Jeroen, een onverwachte, heftige kus die volgens hun afspraak nooit meer had mogen gebeuren. Die kus — op Valentijnsdag — staat symbool voor wat ze verloren heeft en waardoor het gemis telkens weer scherp terugkeert.

Het contact stierf langzaam: ze kreeg drie weken geleden het bericht waarmee zij voor zichzelf een streep trok, sindsdien heeft ze niets meer gehoord. Jeroen stuurde haar eerder: "Ik denk dat ik kapot ben, dat ik geen relatie meer kan hebben." Ze twijfelt aan die woorden, maar voelt zich gedwongen ze voor zichzelf te geloven om verder te kunnen. Kleine dingen — het trillen van de telefoon, een appje van een vriendin op vakantie — blijken nu touchpoints die zowel troost als teleurstelling brengen.

In haar dagboek realiseert ze zich waarom het zo pijn doet: Jeroen was na lange tijd haar eerste échte verliefdheid en degene die haar gevoel had doen herleven. De breuk gaat dus niet alleen over het verlies van een partner, maar ook over het verlies van een herwonnen emotionele openheid. De tekst schetst een intiem beeld van rouw om een langetermijnrelatie en van de verwarring en klein verdriet waarmee iemand probeert op te krabbelen — met vriendinnen als steun, maar ook met veel vragen over wat nu te doen.