'Ik ben gek op mijn man, maar om nou te zeggen dat hij een strak lichaam heeft? Nee'

In dit artikel:

Een vrouw beklaagt zich dat sinds eind vorig jaar haar man volledig in beslag wordt genomen door wielrennen nadat hij via een kennis, Freek, in de sport rolde. Waar hij eerder sporadisch op zijn elektrische fiets zat, staat nu een racefiets in de garage en zijn er helm, wielrenschoenen en een nauw bikeshort met zeem gearriveerd. Ondanks dat hij duidelijk niet het slanke type is, paradeert hij in strakke outfit door huis — tot groot hilariteit van hun pubers — en lijkt alles sindsdien te draaien om trainen, koersen en wielerkiekjes.

Het sociale leven en gezamenlijke tijd lijden eronder: oude vrienden zijn vervangen door ’koersvriendjes’, de tv staat standaard op wielerkanaal, de racefiets gaat mee op vakantie en spontaan samen een rondje fietsen zit er niet meer in. Tijdens ritjes stoort de vrouw zich aan het feit dat haar man continu aanwijzingen geeft in plaats van te praten, en dat hij haar nu ook onder druk zet om te gaan wielrennen — elektrische fietsen noemt hij ’voor luie mensen’ en Freek suggereert dat zij aan haar core stability moet werken vanwege rugpijn.

De schrijfster ervaart daarnaast dat de hobby wordt ingezet als excuus om klusjes en gezinsverantwoordelijkheden te ontwijken: hij heeft ’toevallig’ vaak afgesproken met Freek zodra er iets in huis moet gebeuren en fietst weg als er problemen met de pubers zijn. Hoewel ze blij is dat hij een passie heeft gevonden, voelt zij zich daardoor verwaarloosd; ze mist het sociale contact en de sportieve activiteiten die zij vroeger had (handbal) en vraagt zich af waar zij nog in dit veranderde leefpatroon past.

Kortom: een nieuwe wielerpasje van haar man heeft onbedoeld geleid tot afstand in het gezin, frustratie over verstoorde rollen en een gemis aan wederzijdse aandacht en gezamenlijke activiteiten.