Lichtpuntjes in palliatieve zorg

In dit artikel:

In de bundel Die ene palliatieve patiënt vergeet ik nooit meer verzamelen journalisten Gertien Koster en Jos Schuring dertig persoonlijke getuigenissen van zorgverleners over één onuitwisbare patiënt. De verhalen spelen in hospices, ziekenhuizen en verzorgingshuizen en laten telkens zien hoe medewerkers leren dat het bij palliatieve zorg vaak niet draait om oplossingen, maar om aanwezig zijn, luisteren en zonder oordeel bij iemand blijven.

De toon is direct en warm; ondanks het zware onderwerp lezen de bijdragen relatief licht dankzij concrete, lieflijke momenten — een verpleegkundige die tijdens wondzorg zachtjes neuriet en zo een pijnlijke man laat ontspannen, een longarts die helpt regelen dat het voogdijschap van een kind vaststaat zodat een moeder los kan laten, een collega die een dakloze vrouw en haar hond een veilige laatste plek bezorgt.

Het boek brengt respect voor de vasthoudendheid en moed van verpleegkundigen, artsen en hospice-medewerkers en onderstreept palliatie als zorg die niet alleen dagen verlengt maar kwaliteit en betekenis toevoegt aan de resterende tijd.