Recensie: roman Gala en Zev van Jannah Loontjens over twee jongeren uit een Scheveningse 'kankerbuurt' voelt vooral gekunsteld

In dit artikel:

Jannah Loontjens’ roman *Gala en Zev* volgt twee mensen die elkaar al kennen sinds hun jeugd in de jaren tachtig in Scheveningen: Gala, opgegroeid met een vrije maar verwaarlozende moeder, en Zev, een jongen uit dezelfde buurt die via de drugshandel opklimt tot een grote speler in het criminele milieu. Twintig jaar later krijgen ze alsnog een liefdesrelatie, terwijl Gala inmiddels getrouwd is en een kind heeft.

De plot krijgt meer gewicht wanneer Rem, Zevs vroegere vriend, wordt vermoord en de politie Gala benadert. Daardoor wordt zij gedwongen onder ogen te zien welke gewelddadige en duistere kanten van Zev zij lang heeft genegeerd, terwijl ze tegelijk probeert te begrijpen hoe haar eigen afkomst en verlangen haar keuzes hebben gevormd.

De roman wil morele vragen onderzoeken over liefde voor een crimineel en over zelfbedrog, maar volgens de bespreking komt dat te veel over als een bedacht literair experiment. Vooral Zevs vertelstem overtuigt niet: die zou onnatuurlijk en gemaakt klinken, ondanks de poging om zijn achtergrond rauw en straattaalachtig te laten spreken.